Ταχὺ
προκατάλαβε.
Ουράνιον εφύμνιον εν γή τελείται λαμπρώς, επίγειον πανήγυριν, νύν
εορτάζει φαιδρώς, Αγγέλων πολίτευμα, άνωθεν υμνωδίαις ευφημούσιν τους
άθλους, κάτωθεν Εκκλησία, την ουράνιον δόξαν, ην εύρες πόνοις και
άθλοις, τοις σοίς Φανούριε ένδοξε.
Βιογραφία Ο
Άγιος Φανούριος είναι από τους πιο αγαπητούς Άγιους που η μνήμη του τιμάται στις 27
Αυγούστου.
Ποιος
δεν θυμάται την γιαγιά του να λέει «Άγιε μου Φανούριε… φανέρωσε το» και
να τάζει πίτα ή κερί στη χάρη του; Για τους απλούς ανθρώπους ο Άγιος
Φανούριος υπήρξε η μορφή που πάντοτε θα βοηθούσε να βρεθούν τα χαμένα.
Από γαμπρούς και νύφες μέχρι χαμένα πρόσωπα ή ακόμη και κλειδιά.
Κάθε χρόνο οι Εκκλησίες γεμίζουν πίτες φτιαγμένες
από τις νοικοκυρές. Είναι οι γνωστές σε όλους μας «Φανουρόπιτες».
Πρόκειται για μια μίξη, λαϊκής παράδοσης, πίστης και τοπικών εθίμων που
ξεκίνησε στη Ρόδο και επεκτάθηκε σε ολόκληρη τη χώρα.
Όσο για τον ίδιο τον Άγιο Φανούριο; Λέγεται πως αυτό δεν είναι καν το
πραγματικό του όνομα, ενώ οι πληροφορίες που υπάρχουν για τον ίδιο και
την ζωή του είναι ελάχιστες έως ανύπαρκτες.
Το μόνο γνωστό, σύμφωνα με την λαϊκή παράδοση τουλάχιστον, είναι πως η μητέρα του Αγίου ήταν… αμαρτωλή.
Ο
Πανελλήνιος Σύνδεσμος για την Ελληνορθόδοξη παράδοση "ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ",
εκδίδει διμηνιαία το ομώνυμο περιοδικό "ΠΑΡΑΚΑΤΑΘΗΚΗ", το οποίο μπορείτε
να το βρείτε στον σύνδεσμο:
Διαβάστε
διαδικτυακά τα νέα τεύχη (Αριθ.φυλ. 33 και 34 του έτους 2022) της ΦΩΝΗΣ ΚΥΡΙΟΥ, που
εκδίδονται από την Αποστολική Διακονία της Εκκλησίας της Ελλάδας με τους
τίτλους «ΤΟΠΕΛΑΓΟΣΤΗΣΠΑΤΡΙΚΗΣΑΓΑΠΗΣ» KAI «Ο ΜΕΓΑΛΟΣ ΙΑΤΡΟΣ», κάνοντας κλικ στους αντίστοιχους συνδέσμους:
Βιογραφία Στις 23 Αυγούστου η εκκλησία μας εορτάζει την Απόδοση της Κοιμήσεως της Θεοτόκου.
Επίσης,
στις 22 και 23 Αυγούστου, εορτάζει με κάθε εκκλησιαστική και βυζαντινή
μεγαλοπρέπεια, η ιστορική Μονή της Παναγίας της Προυσιώτισσας, στον
Προυσσό της Ευρυτανίας.
Απολυτίκιο (Βίντεο) Ήχος α'. Της
Ελλάδος απάσης συ προΐστασαι πρόμαχος και τερατουργός εξαισίων τη εκ
Προύσσης εικόνι Σου, Πανάχραντε Παρθένε Μαριάμ, και γαρ φωτίζεις εν
τάχει τους τυφλούς δεινούς τε απελαύνεις δαίμονας και παραλύτους δε
συσφίγγεις αγαθή. Κρημνών τε σώζεις και πάσης βλάβης τους σοι
προστρέχοντας. Δόξα τω σω ασπόρω τοκετώ, δοξα τω σε θαυμαστώσαντι, δόξα
το ενεργούντι δια σου τοιαύτα θαύματα.
Ψηλά,
στις ελατόφυτες βουνοκορφές της νοτιοδυτικής Ευρυτανίας και σφηνωμένη
ανάμεσα σε κάθετους γκριζωπούς βράχους με άγρια μεγαλοπρέπεια, προβάλλει
η ιερά μονή του Προυσού. Είναι σταυροπηγιακό και ιστορικό μοναστήρι, με
μεγαλόπρεπα τριώροφα κτίρια. Ανάμεσα τους υπάρχει σπήλαιο λαξευμένο,που
φιλοξενεί στο εσωτερικό του τον πρώτο και παλαιό ναό της μονής. Μέσα
σ' αυτόν φυλάσσεται η θαυματουργή εικόνα της Παναγίας που επονομάζεται
Προυσιώτισσα και εορτάζει με κάθε εκκλησιαστική και βυζαντινή
μεγαλοπρέπεια στις 22-23 Αυγούστου.
Η Ιερά Μονή της Παναγίας Γουμένισσας υπήρξε
η αφορμή να δημιουργηθεί η μικρή ομώνυμη πόλη που αποτελεί και την
έδρα της νεοσύστατης από το 1991 Ιεράς Μητροπόλεως Γουμενίσσης,
Αξιουπόλεως κ' Πολυκάστρου.
Από
το 1991 συστεγάζονται στον ίδιο χώρο, το Eπισκοπείο και τα γραφεία της
Ιεράς Μητρόπολης. Η Ιερά Μονή θεωρείται πως ήταν το καθολικό
μοναστηριού που το 1346 παραχωρήθηκε με χρυσόβουλο του αυτοκράτορα Ιωάννου Παλαιολόγου Ε΄ στη Μονή Ιβήρων του Αγίου Όρους. Το μοναστήρι συσπείρωσε γύρω του τον
οικισμό της περιοχής Γουμένισσας και
εξελίχθηκε σύντομα σε σημαντικό πνευματικό κέντρο της Κεντρικής
Μακεδονίας. Η Μονή υπήρξε μετόχι της Μονής Ιβήρων έως το 1931. Από το
1951 και μετά κατέστη ανεξάρτητη Μονή.Στις πλαγιές του όρους Πάικου ασκήτευαν αρκετοί μοναχοί κατά τον 14ο αιώνα. Ενδεχομένως στο
σημείο που σώζονται τα ερείπια και βρίσκεται σήμερα το εξωκλήσι της
Αγίας Παρασκευής Πενταλόφου να υπήρχαν κελιά. Οι μοναχοί αυτοί τιμούσαν
ιδιαίτερα μια συγκεκριμένη εικόνα της Παναγίας. Η εικόνα αυτή κάποια μέρα έφυγε από
τη θέση της και βρέθηκε 7 χιλιόμετρα πιο κάτω όπου βρίσκεται η σημερινή
Γουμένισσα.
Την επανέφεραν στη θέση της, αλλά χάθηκε για δεύτερη
και τρίτη φορά, δείγμα πως η Παναγία επιθυμούσε στο σημείο εκείνο,
δυτικά από το μικρό τότε χωριό, να στηθεί Μοναστήρι. Οι ευλαβείς
κάτοικοι της περιοχής, ποιμένες και αγρότες, ανήγειραν Ναό προς τιμή
της Παναγίας και με τον καιρό -καθώς αυξάνονταν εντυπωσιακά ο
αριθμός των κατοίκων- ο Ναός αυτός έγινε το «καθολικό» της Μονής.
