Ἦχος γ’. Θείας πίστεως.
Θείας πίστεως,
τὰς λαμπηδόνας, τρόπῳ κρείττονι, εἰσδεδεγμένος, τῆς οὐρανίου ἠξίωσαι
κλήσεως, καὶ τὸ σὸν αἷμα προθύμως ἐξέχεας, ὑπὲρ Χριστοῦ τῆς ἀγάπης
Θεόκλητε. Μάρτυς ἔνδοξε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἡμῖν τὸ
μέγα ἔλεος.
Γιομάτο Αγίους το συναξάρι κι ακόμη πιο γεμάτος ο παράδεισος. Η Αγιότητα είναι το άνθος που βγαίνει από άκρη σε άκρη της γης ακόμη και πάνω στα βάτα πάνω στα αγκάθια.
Δεν είναι προνόμιο ιερέων, δεσποτάδων και καλόγηρων μόνο αλλά κάθε λογής ανθρώπων που στον σκληροτράχηλο κορμό τους δέχτηκαν το Θείο άγγιγμα και άνθισαν.
Άνδρες γυναίκες, παιδιά, ηλικιωμένοι, καθείς που την αμαρτωλότητά του την αναγνωρίζει και στραφεί προς το Φως, τότε φως γίνεται και δοξάζεται εις τους αιώνες....
...κι από αυτούς γεμάτο το συναξάρι!
Η μνήμη του Αγίου Θεόκλητου εορτάζεται στις 26 Φεβρουαρίου εκάστου έτους.
Όποιος από αυτήν την Πηγή του Φωτός πιει, ποτέ του δεν θα ξαναδιψάσει και Φως θα εκπέμψει.
Είναι το ''φως=νερό'' που η ψυχή της Σαμαρείτιδας ήπιε, ενώ ήταν δίπλα σε ένα πηγάδι ολόγιομο νερό που όσο κι αν άνθρωπος πιει, δε θα ξεδιψάσει.



